تاریخچه مواد اولیه نسوز

از عصر برنز، بشر از مواد معدنی خاک رس برای ساخت کوره های ذوب مس استفاده کرده است. در برخی نقاط از سنگ های نسوز محلی برای ساخت کوره استفاده می شود. یک پوشش کوره آهن‌سازی با خاک رس، ماسه سیلیس، پوسته برنج یا زغال چوب شکسته در سایت آهن‌سازی شرق هان در حومه ژنگژو چین پیدا شد. در سال 1615، بریتانیا بوته ای برای ذوب شیشه از خاک رس Stubborog ساخت و به زودی یک آجر نسوز ساخت و آن را با موفقیت در کوره ذوب مس آزمایش کرد. به دلیل گسترش حجم کوره، آجرها خیلی سریع آسیب می بینند. استفاده از ماسه سیلیس و آهک بایندر به جای آن موفقیت آمیز است. در سال 1822، دبلیو دبلیو یانگ آجر سیلیسی را با افزودن آهک به ماسه سیلیس ساخت و سپس از سنگ سیلیس آجر سیلیس ساخت. در سال 1838، جی ال نورتون، آمریکایی، از کائولن به عنوان ماده خام استفاده کرد و آن را به کلینکر برای ساخت آجرهای سفالی تبدیل کرد. بسمر روش فولادسازی مبدل را در سال 1855 اختراع کرد و زیمنس کوره طنین دار با آجرهای نسوز و یک احیاگر (کوره اجاق باز کنونی) را در سال 1856 اختراع کرد و روش فولادسازی سنگ آهن خام ظاهر شد. با این حال، محدود به ماهیت آجرهای نسوز در آن زمان، فقط از آهن خام کم فسفر می توان برای فولادسازی، یعنی روش فولادسازی اسیدی استفاده کرد. در سال 1879 بود که انگلیسی ها موفق به بستن کف کوره با دولومیت و قیر کلسینه شدند که از فرآیند قلیایی سازی فولاد استفاده شد.
در سال 1868، Caran پیشنهاد کرد که منیزیت یک ماده خام نسوز است و روش ساخت آجر از منیزیت را معرفی کرد. کال اسپاتلون، اتریش، ذخایر بزرگی از منیزیت را در اشتایر کشف کرد. این نوع سنگ معدنی مخلوطی از منیزیت و سیدریت است. به دلیل داشتن آهن زیاد، به راحتی پخته می شود. در اروپا، این نوع منیزیت پخته شده مخلوط با قطران با موفقیت برای بستن کف کوره استفاده شده است و به سرعت در حال گسترش است.
کف کوره از نسوز قلیایی و قسمت بالایی کوره از نسوز اسیدی ساخته شده است. خوردگی در ناحیه تماس بین این دو جدی است و سپس از ماسه سنگ معدن کروم برای جداسازی موفقیت آمیز این دو استفاده می شود. در سال 1886، بریتانیا با موفقیت آجر را از کرومیت ساخت. در سال 1915، حق اختراع ورهام، انگلستان، معرفی شد که آجرهای منیزیم-کروم و کروم-منیزیا با استفاده از 20 درصد تا 80 درصد کرومیت و منیزیم متخلخل ساخته می شوند. با این حال، تا دهه 1930 بود که آجرهای منیزیم-کروم یا کروم-منیزیا به عنوان کالا در بریتانیا، ایالات متحده، آلمان و سایر کشورها فروخته می شدند.
قبل و بعد از سال 1915 مقاومت ساییدگی آجرهای منیزیم برند A. Radex ساخت اتریش با افزودن مقدار کمی Al2O3 بهبود یافت. بعداً مشخص شد که مواد معدنی اسپینل منیزیا-آلومینا (MgO · Al2O3) در طی پخت آجر تشکیل شده است. به دلیل ضریب انبساط خطی پایین و استحکام ساختاری بالای کانی‌های اسپینل منیزیا آلومینا، مقاومت لایه‌برداری آجر بهبود یافت.
در سال 1821، بوکسیت یا بوکسیت در Lebox فرانسه کشف شد. عمدتاً از بوکسیت، گیبسیت و سایر مواد معدنی تشکیل شده است.
کوراندوم یک ماده معدنی طبیعی است، سختی آن بعد از الماس دوم است و رنگ آن روشن است. اوایل بشر به آن گوهر می‌گفت، اما در طبیعت کمیاب است. در سال 1896، موکات آلمانی روش ساخت کوراندوم مصنوعی را اختراع کرد.
در سال 1924، مرد بریتانیایی بوون و دیگران یک ماده معدنی جدید 3Al2O3 · 2SiO2 را در مواد رسی که در دمای بالا پخته شده بود، یافتند و به زودی نمودار حالت تعادل سیستم Al2O3-SiO2 را منتشر کردند. بعدها این ماده معدنی در جزیره مور در انگلستان پیدا شد. بوون مولیت معدنی 3Al2O{11}}SiO2 نامگذاری کرد. مولایت مصنوعی در سال 1926 به روش الکتروفیوژن ساخته شد و مولایت زینتر شده در سال 1928.
اگرچه آلمانی ها هیدروکسید منیزیم را از آب دریا در اوایل سال 1881 استخراج کردند، اما تولید منیزیم مصنوعی از آب دریا به عنوان ماده خام نسوز در مقیاس صنعتی در سال 1938 توسط شرکت Stetley بریتانیا آغاز شد.
در آغاز قرن بیستم، سیلیس به شیشه کوارتز (یعنی کوارتز ذوب شده) ذوب شد، که با موفقیت در نازل غوطه ور ریخته گری پیوسته در دهه 1960 استفاده شد.