در طول ساخت و ساز یا نوسازی کوره، مقادیر قابل توجهی از مواد نسوز استفاده می شود. این مواد به دو دسته اصلی تقسیم می شوند: پیش ساختهآجرهای نسوزو -پیش ساخته نشده استملات های نسوز. هر دو نوع در حین نصب نیاز به آب دارند{1} ملات نسوز مورد استفاده برای آجرهای بستر حاوی رطوبت ذاتی است، در حالی که نسوزهای ریخته گری و تفنگدار نیاز به افزودن عمدی آب در طول اختلاط و کاربرد دارند. در نتیجه، کوره‌های تازه‌ساخته یا تعمیر شده در ابتدا در شرایط "تر- گذاشته شده" وجود دارند.
رطوبت در بنایی نسوز به دو شکل متمایز وجود دارد: (1) آب آزاد (که آب سطحی نیز نامیده می شود)، که به طور فیزیکی جذب شده یا به دام افتاده و به طور قابل مشاهده بر روی سطوح بنایی وجود دارد. و (2) آب متصل به شیمیایی (یا آب کریستالی)، که در داخل شبکه بلوری فازهای هیدراته تشکیل شده در طول گیرش گنجانده شده است. هر دو شکل خطرات قابل توجهی برای یکپارچگی ساختاری و عملکرد بلند مدت دارند. بنابراین، یک فرآیند خشک کردن حرارتی کنترل شده (یعنی خشک کردن{6}}کوره) قبل از راه اندازی کوره الزامی است.
حفظ رطوبت در پوشش های نسوز سه خطر عمده را به دنبال دارد:
اولاً، گرمایش زودرس بدون خشک کردن کافی ممکن است فشار بخار داخلی را بیشتر از مقاومت سبز مواد ریخته‌گری نسوز سخت‌نشده ایجاد کند، که منجر به ترک خوردگی، پوسته شدن یا لایه‌برداری لایه‌های دیوار و سقف می‌شود.
دوم، تبخیر رطوبت ناشی از حرارت، بخار آب واکنشی تولید می‌کند که باعث ایجاد گرادیان‌های حرارتی شدید و تولید بیش از حد مونوکسید کربن (CO) می‌شود- که هر دو تخریب پوشش نسوز را تسریع می‌کنند و طول عمر عملیاتی را به خطر می‌اندازند.
ثالثاً، آب آزاد مهاجرت و شکوفه قلیایی را تسهیل می‌کند ("قلیایی")، به‌ویژه در شرایط رطوبت محیطی و دمای پایین-.
پدیده realkali به صورت رسوبات سفید و پودری (اغلب به عنوان "شکوفه" یا "یخ زدگی" توصیف می شود)، سنباده سطحی، یا گرد و غبار روی سطوح نسوز پخته شده ظاهر می شود. این عمدتاً در هنگام نصب در هوای سرد{1} هنگامی که ملات های نسوز حاوی اکسیدهای فلزات قلیایی محلول (مانند Na2O، K2O) با آب واکنش می دهند و هیدروکسیدهای قلیایی و سیلیکات های کلوئیدی تشکیل می دهند، رخ می دهد. این گونه‌ها از طریق عمل مویرگی به سطح مهاجرت می‌کنند، جایی که تبخیر آن‌ها را به شکل رسوب‌های سفید چسبنده و مرطوب متمرکز می‌کند{5}}در نتیجه انسجام سطح، مقاومت در برابر سایش و پایداری شیمیایی را مختل می‌کند.
علاوه بر این، آب آزاد باقیمانده مکانیسم‌های تخریب دمای بالا را تشدید می‌کند. در شرایط سرویس، پوشش های نسوز در معرض حمله فرسایشی ذرات معلق، برخورد شعله و گازهای خورنده قرار می گیرند. اگرچه فرسایش به تنهایی به تدریج ادامه می‌یابد، اما وجود آب آزاد این فرآیند را با ترویج واکنش‌های گرمابی، تسریع تجزیه فاز، و تسهیل انتشار ریزترک‌ها تشدید می‌کند-که در نهایت مقاومت مکانیکی، مقاومت در برابر شوک حرارتی و عمر مفید کلی را کاهش می‌دهد.
بر این اساس، خشک کردن{0}}کوره یک مرحله ضروری در راه اندازی کوره جدید و تعمیر نسوز است. این عملیات حرارتی کنترل‌شده دو هدف اصلی را دنبال می‌کند: (1) حذف تدریجی تمام رطوبت-آزاد و محدود-از طریق گرادیان- انتشار و تبخیر سطحی. و (2) پیش گرم کردن تدریجی ماتریس دیرگداز برای القای تبدیل فاز مفید و تف جوشی. در طول خشک شدن، بخار آب از داخل به سمت سطح داغ به بیرون مهاجرت می کند، جایی که تبخیر می شود. به طور همزمان، رطوبت داخلی به طور مداوم جلوی تبخیر را دوباره پر می کند و آبگیری یکنواخت را بدون شوک حرارتی یا آسیب ساختاری تضمین می کند.
